وقتی ماریا دو سوکورو نوبره، زندانی برزیلی، مقاله‌ای درباره فرانتس کرایسبرگ، هنرمند لهستانی در مجله «وژا» می‌خواند، تصمیم می‌گیرد نامه‌ای برای او بنویسد. سوکورو در زندان زنان سالوادور در باهیا به بیش از بیست و یک سال حبس محکوم شده است، در حالی که فرانتس هنرمندی رنج‌کشیده است که خانواده‌اش را از دست داده و کودکی‌اش را در گتویی در لهستان گذرانده اما از هولوکاست جان سالم به در برده است. فرانتس به برزیل نقل مکان کرده و با زندگی در نزدیکی طبیعت، اشتیاق به زندگی را دوباره به دست آورده است؛ او الهام‌بخش سوکورو می‌شود تا دوباره رویای زندگی را در سر بپروراند.

بیابان‌های برزیل، آوریل ۱۹۱۰. تونیو از طرف پدرش مأمور می‌شود تا انتقام مرگ برادر بزرگترش را بگیرد. این مرد جوان می‌داند که اگر مرتکب این جنایت شود، زندگی‌اش به دو بخش تقسیم خواهد شد: بیست سالی که تا به حال زندگی کرده و چند روز اندکی که پیش از انتقام‌جویی خانواده دیگر برایشان باقی می‌ماند. او میان انجام وظیفه اجدادی خود و شورش علیه آن، با تشویق برادر کوچکترش پاکو، مردد است. در همین زمان، یک سیرک سیار کوچک از بیابان پهناوری که خانواده تونیو در آن زندگی می‌کنند عبور می‌کند.